Thu. 30/03/2006

 

คุณรู้หรือไม่...มันนั่งก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ ตัวคุณตลอดเวลา.....อย่าเด็ดขาด...อย่าเรียกชื่อมันเด็ดขาด...อย่าแม้กระทั้งนึกถึงมัน..เพราะมันจะหันมาหาคุณทันที..มันเป็นตัวที่ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครอยากเจอกับมัน และแล้ววันนี้...เราก็เผลอ...เผลอเรียกมันมาจนได้..."ไอ้ความซวย"....

 

เริ่มจาก...วันนี้เราสอบเสร็จกลับมาถึงบ้านประมาณ สองทุ่มกว่า...เครียดมากเพราะว่าอ่านหนังสือทั้งวัน แถมสอบสองวิชาด้วย ทำข้อสอบไม่ได้อีกต่างหาก...กลับมาหวังจะคลายเครียดด้วยการเปิดคอมเล่นเอ็ม (เห้ย..มึงเปิดทุกวันอยู่แล้วนี่) ...อ่ะนะ ปกติก็เปิดอยู่แล้วอ่ะแต่คราวนี้ก็นั่งเล่นไปซักสองช.ม. ทั้ง ๆวันรุ่งขึ้นต้องสอบ SPSS ยังไม่ได้อ่านเลย รู้สึกปวดหัวมาก เอา ไทลินอล มากินสองเม็ด แล้วก็นั่งเรื่อยเปื่อยไปประมาณ อีกเกือบช.ม. ทำไมไม่หายปวดหัวแฮะ แถมปวดยิ่งกว่าเดิมอีก...

 

เลยตัดสินใจ นอนก่อนดีกว่า แล้วค่อยตื่นมาเช้ามืดมาอ่าน...ก็นอนหลับไป...ZZzzZZzz..

 

 

 

Fri. 31/03/2006

 

06.30 น.

นาฬิกาปลุก....."Good morning!! .."เสียงนาฬิกาปลุกโคนันดัง...(เป็นเสียงโคนัน) ...ครั้งแรก กดปิดไป แล้วหลับต่อ....ZZzzZZzz......

 

08.10 น. 

"เราทุกคนก็คงรู้วานนนเกิด...แต่มีสักกี่คนที่รู้วานนตายยย...." นาฬิกาจากโทรศัพท์ปลุกอีกครั้ง (เป็นเสียงเพลง ก่อนตาย ของ BigAss)

 

ไอ้เมี่ยวงัวเงียคลานอยู่ในที่นอน โอ๊ยยย ยกหัวไม่ขึ้นเลย..หัวหนักมากแล้วก็ปวดหัวมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ถึงมากที่สุด

 

คลาน ๆ ๆ (เนื่องจากเดินไม่ไหว) ไปหยิบโทรศํพท์บ้านมา (เนื่องจากมือถือตังค์หมด) แล้วก็โทรไป...คิดก่อนโทรหาใครดีวะ นี่มัน 8.30น. แล้วอ่ะ เพื่อนที่เรียนด้วยกันคงเตรียมจะสอบกันแล้ว...เอาไงดี...งั้นโทรหาไอ่หมูละกัน..

 

ตรู๊ด....ตรู๊ด...

 

หมู : "โหล...ว่าไงคับ"

เมี่ยว : "หมู...กรูไม่สบายว่ะ...วันนี้มีสอบทำไงดี"

หมู : "ฮ๊า...เฮ้ย!! ..แกมาเลย ออกมาเลย รีบออกมา"

เมี่ยว : "....." (กรูไม่สบายอ่ะ ลุกไม่ไหวยังจะให้กรูไปอีก) (--_--")

หมู : "เฮ้ย.. อ.คุมสอบแกชื่อไรวะ อยู่ห้องไร"

เมี่ยว : "..." (ปวดหัวจนสมองเบลอไปแล้วนึกไม่ออก)

หมู : "เฮ้ย..ว่าไง"

เมี่ยว : "เฮ้ย...แป๊บนึง เบลอว่ะ นึกไม่ออก" (แล้วไอ้เมี่ยวก็เบลอไปชั่วขณะ)

...

..

..

หมู : "..."

เมี่ยว : "อ่อ....อ.ประกายรัตน์ อยู่ห้อง...เอ่อ ห้องไรวะ ชั้นสาม"

หมู : "ห้องไร ๆ"

เมี่ยว : "ห้อง 301 ไม่ก็ 304 เอ้ย 301 ถูกแล้ว"

หมู : "ตึกไรเล่า?"

เมี่ยว : "ตึกสามไง...ตึกสาม 301 ห้องคอมอ่ะ..อ.ประกายรัตน์"

 

...

..

.

หมู : "เฮ้ย..เด๋วแกคุยกะ อ. เองละกันนะ"

อาจารย์ : "อัลโหล นั่น...ฉอด ๆ ๆ (ฟังไม่รู้เรื่อง) ใช่มั๊ย ฉอด ๆ ๆ(แล้วก็ดับไปเลย)

เมี่ยว : "..."

 

โทรไปอีกรอบ.....ตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ด...(สายไม่ว่าง)

โทรไปอีก..........ตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ด...(สายไม่ว่างอีก)

 

ว๊อยยย...อะไรวะเนี่ย ทำไมกรูซวยอย่างนี้.....

 

ซักพักเบอร์ 02XXXXXXX โทรมา (สงสัยเป็นเบอร์ตู้)

 

หมู : "เฮ้ย..เมี่ยว อ.บอกว่า วันที่ 4 มาคุยกับเค้าอีกทีนึงนะ"

หมู : "เมื่อกี้อ.โมโหใหญ่เลยว่า แกน่ะ มาขอเลื่อนสอบแล้วยังวางหูใส่เค้าอีก"

เมี่ยว : "....o_O..." (เห้ย...กรูไม่ได้ว่าง มันหลุดเฟ้ย!!)

หมู : "แกนี่ซวยจริง ๆ เลยว่ะ ดันโทรมาวันที่โทรศัพท์กรูแบตหมด"

เมี่ยว : "....(--"--)...." (อ้าวเหรอ เวรกรำไรของกรูวะเนี่ย...แมร่งงง)

หมู : "เฮ้ย แกออกมาเด๋วนี้เลย.... มาห้องพยาบาลที่มหาลัยก็ได้"

เมี่ยว : "กรูลุกไม่ไหววววว.....นี่กรูนอนอยู่กับพื้นเนี่ย" (แมร่งถ้ากรูไปมหาลัยได้กรูก็คงไปสอบแล้ว....)

เมี่ยว : "เฮ้ย...โรงบาลแถวนี้ใกล้ ๆ ที่ไม่แพงสามารถขอใบรับรองแพทย์ได้นี่ที่ไหนวะ"

หมู : ก็มีพยาไทอ่ะ ใกล้มหาลัย แล้วก็เกษมราษฐ์ (เขียนไงวะ โรงบาลนี้) ...

เมี่ยว : เฮ้ย...นี่กรูมีตังค์ติดตัวอยู่ 4 บาทเองอ่ะ ค่ามอไซด์ยังไม่พอเลย

หมู : "ต้องให้พาไปป่ะ"

เมี่ยว : "เออ..ไม่ต้องไม่เป็นไรเดี๋ยวไปเองได้" (น่านนน กรู....เก่งอีก)

หมู : "..."

เมี่ยว : "เฮ้ยย..หมู ไม่ไหวแล้วว่ะ แค่นี้ก่อนนะ" (หน้ามืดเว่ยย เวียนหัว ปวดหัวไม่ไหวแล้วว)

 

แกร่ก...(เสียงวางโทรศัพท์)

 

แล้วไอ้เมี่ยวก็ไปนอน ๆ ๆ ๆ (ไม่ไหวแล้วเว้ยยยย)

 

...

..

..

 

 

 

รู้สึกตัวอีกที....บ่ายสาม...พยายามลุกจากที่นอน แต่ทำไมหัวมันหนักอย่างนี้ฟร่ะ ลุกไม่ขึ้นเลย...นอนอยู่อย่างนั้นแหละพักนึง (แต่ไม่หลับนะ) พี่เหมี่ยวก็โทรมา แล้วก็คุย ๆ ๆ (คุยไรไปไม่รู้จำไม่ได้แล้ว เนื่องจากเบลอจัด) ทำไงดีต้องไปหาหมอ ต้องไปหาหมอ...

 

แต่ก็ไม่ไหวแฮะ นอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้อาจะมารับที่บ้าน...เด๋วค่อยไปหาที่สุ1000 เลยดีกว่า...

นอน ๆ ๆ ไปจนถึงดึก ๆ (ไม่รู้กี่โมงอ่ะ) ก็ลุกขึ้นได้เนื่องจากนอนพักไปบ้างแล้ว แต่โคตรปวดหัวชิบ...เลยว่ะ...ก็มานั่งดีกว่า นอนเกินไปอาจจะยิ่งปวดกว่าเดิมก็ได้...ก็ว่าง ๆ เลยเปิดคอม นั่งเล่นเอ็มไปเรื่อย ๆ เล่นไปบ้าง ลงไปพักบ้าง (เพื่อไรวะเนี่ยกรู)

 

ทำไงได้อ่ะ ก็คนอยู่คนเดียวนี่ไม่มีใครมาดูแลเลย T_T (จะมีใครบ้างม๊ายยยย)

ขนาดเมื่อเช้าโทรหาพ่อ พ่อยังบอกเลยว่า "ตอนนี้พ่อประชุมอยู่..มีไรจัดการเอาเองนะ อย่าวุ่นวาย" T_T ดูสิ ลูกจะเป็นจะตายไม่สนใจเลยอ่า....น้อยใจเว่ยยย...

 

ก็ไปนอนพักอีก ... ปวดหัวเว้ยย!!!! กินพาราก็ไม่หายทำไงดี T_T

 

ตื่นมา...ดึกแล้วล่ะประมาณสี่ทุ่มกว่า หิวเว่ยยย หิวมาก ๆ เลย (ทำไมไม่มีใครดูแลเลยฟร่ะกรู คนป่วยนะเว้ย...ช่ายซี๊...อยู่คนเดียวนี่หว่า.)

 

เงินเหลือติดตัวอยู่ 4 บาทสุดท้าย หิวอ่ะ ทำไงดี ก็จัดการแคะกระปุก (เสียดายเหมือนกันมีแต่เหรียญแปลก ๆ ใหม่ ๆ ก็แคะไป 10 บาท บวกกับ 4 บาทที่มีอยู่ เป็น14 บาท พอดีค่ามอไซด์ขาไปและกลับเด๊ะ ๆ

 

นั่งมอไซด์ไปปากซอย....เดินไป 7-11 กดตังค์ที่ตู้ ATM บัตรใบแรกหยิบขึ้นมา... ธ.กรุงไทย...เออใบนี้ไม่มีเงินอยู่แล้ว ไม่ต้องกด

 

หยิบขึ้นมาใหม่ .... บัตรใบที่สอง ธ. กรุงเทพ เออ...อันนั้ต้องมีเงินแน่ ๆ เพราะ "ไอ้เปิ้ล" มันเพิ่งโอนมา 1500 บ. แถมที่ร้านเค้าบอกว่าเงินจะเข้าสิ้นเดือนต้องมีแน่ "

 

พอกดดู .........0.00 บาทครับท่าน!!....(เห้ย! เป็นไปได้ไง)

 

เอาใหม่ หยิบบัตรใบที่สามขึ้นมา...ธ.ทหารไทย แว๊กกกกก กร๊าซซซซซ โฮกกกกก (กรูเป็นตัวอะไรฟร่ะ)  ก็ตู้มันไม่รับบัตรใบนี้อ่า....แมร่งงง...กรูนี่ "ซวย" จริง ๆ

 

ตังค์เหลือ 7 บาท นั่งมออไซด์กลับบ้าน...(เสียดายว่ะ แมร่งเอา 14 บาทไปซื้อมาม่ากินก่อนก็ดี)

 

กลับมานั่งแคะกระปุกเหมือนเดิม (แมร่งหัวก็ปวด เมื่อกี้ไม่ตกมอไซด์ตายก็บุญแระ) ได้มา 30 บาท กะจะไปซื้อมาม่ากินทีร้านแถว ๆ บ้าน (เมื่อกี้เห็นยังเปิดอยู่)

 

เปิดประตูเดินออกจากบ้านไป .....ง่ะ...ร้าน........ปิด......

 

T_T ซวยอะไรของกรูอีกวะเนี่ย.....

 

ดีนะข้าง ๆ มีร้านขายผัดไท หอยทอดอยู่ เลยเดินไปซื้อ แมร่งฝนตกมาพอดีอีก ร้านแมร่งก็ไม่มีที่บังฝน กรูต้องยืนรอหอยทอดทั้งที่ตากฝนนั่นแหละ (คนป่วยนะเว้ยยย...โอยย...ปวดหัว)

 

ได้หอยทอดมาละ...หมดไป 30 บาท ตอนนี้ตัวกรูก็ไม่มีตังค์เลยซักบาท ซักสลึง ซึกจิ๊ดเดียวก็ไม่มี T_T

 

ทำไมกรูซวยอย่างนีว๊า.....(กร๊าซซซซ...โฮกกกกกกก)

 

 

 

Sat. 01/04/2006

 

วันนี้เป็นวันโกหกโลกเว้ยยย...คนแรกที่โดนอำคือพี่เหมี่ยว...(กรูไม่สบายแล้วยังไปอำชาวบ้านเค้าอีก)....

 

ตะล่อก ต่อกแต๊ก ตะล่อก ต่อกแต๊ก (เสียงพิมพ์ดีด ออนเอ็มคุยกะพี่เหมี่ยว)

 

เมี่ยว : "พี่เหมี่ยว เมี่ยวจะย้ายบ้านแล้วนะ"

เมี่ยว : "เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วอ่ะ"

พี่เหมี่ยว : "ปายหนาย"

พี่เหมี่ยว : "เง้อ....พูดเปนเล่น"

เมี่ยว : "ฮ่องกง"

พี่เหมี่ยว : "ไปอยู่ฮ่องกง?"

เมี่ยว : "อืม...ย้ายไปอยู่เลย...ถาวร"

พี่เหมี่ยว : "เง้อ...จิงง่ะ"

เมี่ยว : (พยักหน้า) .....(มันมองเห็นกันด้วยรึไงวะในเอ็ม)

เมี่ยว : "คงไม่มีโอกาสกลับมาเจอกันแล้วล่ะ"

พี่เหมี่ยว : "จิงง่ะ...อย่ามาอำนา..ยิ่งง่วง ๆ อยู่"

เมี่ยว : "เสียใจด้วยหรอ?"

พี่เหมี่ยว : T_T

เมี่ยว : "พี่เหมี่ยว...เมี่ยวมีไรจะบอกล่ะ"

พี่เหมี่ยว : "..."

เมี่ยว : "เมื่อกี้นี้อ่ะ...ที่พูดไป...อำ..."

พี่เหมี่ยว : (--_--") .......ว่าแล้ว.....

เมี่ยว : "รู้ป่าววันนี้วันไร"

พี่เหมี่ยว : "อ๋อ...............วันโกหก"

เมี่ยว : "สุขสันต์วันโกหกโลกคร๊าบบบบ" ฮ่า ๆ ๆ เอิ๊กส์ ๆ ๆ คิก คิก ๆ (โอยย...ปวดหัวว่ะ)

 

ซักพัก อาโทรมา บอกว่าให้เตรียมตัวได้แล้วเดี๋ยวจะออกไปแล้วเนี่ย....เมี่ยวก็เลยรีบไปอาบน้ำก่อน...แล้วก็เก็บกระเป๋า เตรียมของไป สุ1000

 

"เราทุกคนก็คงรู้วานนนเกิด แต่มีสักกี่โคนน..." (เสียงโทรศัพท์) อาโทรมาบอกว่าถึงแล้ว จอดรถอยู่หน้าบ้านเนี่ย ออกมาได้แล้ว ...ไอ้เราก็ อ้าว ยังเก็บกระเป๋าไม่เสร็จเลย ก็รีบ ๆ หยิบ ๆ ของยัด ๆ ลงไปก่อน แล้วออกไปพร้อมอา...ขึ้นรถได้ไอ้เมี่ยวเวียนหัวมาก หลับตลอดทางเลยอ่ะ

 

พอดีว่าอาต้องไปงานแต่งที่ อยุธยาก่อน ไปถึงอยุธยา (งานแต่งเป็นของอิสลามวุ้ย) ไอ้เมี่ยวไม่ไหวอ่ะ หน้ามืดขอนอนในรถดีกว่า ก็อยู่กับน้องสองคนในรถ ซักพัก อาก็กลับมาที่รถ แล้วก็ขับรถไปสุ1000 แวะร้าน เอกชัย (ร้านลุงแดง) ด้วยอ่ะ...แต่ไอ้เมี่ยวน๊อคอยู่ นอนอยู่ในรถไม่ได้ลงเลยอ่ะ....เสียดาย T_T อยู่สุ1000 มายังไม่เคยลงเดินร้านลุงแดงเล๊ยยย...(รู้ ๆ กันอยู่ว่าลุงแดงคือใคร?)

 

แล้วก็ถึงบ้านจนได้ ก็กลับมาก็กิน ๆ ไรนิดหน่อย แล้วก็นอน...(ไม่ไหวแล้ววว) ...ซักพักพ่อก็เรียกบอกว่าจะพาไปหาหมอ..ตอนนั้นประมาณสี่โมงเย็นแล้วก็จะไปหาหมอ "พรชัย" พอไปถึง...หมอไม่อยู่ครับ...ร้านปิดอ่า.....ลืมไปวันเสาร์คลินิกเปิดถึง 10.00น. T_T ซวยอีกแล้วว

 

ก็เลยไปหาหมอที่คลินิกอื่น...แมร่งไม่ชอบหมอคนนี้เลยว่ะ แต่ทำไงได้ ไม่มีหมอคนไหนแล้วนี่ ก็ตรวจ ๆ ไป (ตรวจไปงั้นแหละเด๋วก็ให้ยาแก้ปวดกรูมา) นั่นไง จริงด้วย เสร็จแล้วก็ขอให้เขียนใบรับรองแพทย์ให้ แล้วก็รับยา....กลับบ้าน

 

กลับมาก็นอนตั้งแต่กลับเลย ข้าวเย็นก็ไม่ทันได้กิน หลับอยู่หน้าทีวี ดึก ๆ (มั้ง) พ่อมาเรียกไปนอนในห้อง....ไอ้เมี่ยวก็งัวเงีย และ มรึน และ เบลอ เพราะปวดหัว บอก เดี๋ยวไป อย่าเพิ่งปิดไฟ...พ่อก็อืม ๆ...แล้วไอ้เมี่ยวก็หลับตรงนั้นจนถึงเช้าครับท่าน...(หลับไม่รู้เรื่องเลย แมร่งยุงกัดเต็มเลย)

 

 

 

Sun. 02/04/2006

 

ตื่นมาอีกที 10 โมงกว่า แม่เรียกไปอาบน้ำ เพราะอาจะเตรียมกลับกันแล้ว วันนี้อาต้องรีบกลับไปเลือกตั้ง ... ไอ้เมี่ยว ก็งัวเงียอยู่นานกว่าจะได้ไปอาบน้ำ (ปวดหัวอยู่เลยเว้ยย มรึน ๆ เบลอ ๆ) ....ก็ไปอาบน้ำ แล้วก็ไปเลือกตั้งกับแม่...(พอดีว่าในบัตรประชาชน บ้านอยู่สุ1000) เลยต้องเลือกที่นี่ เลือกตั้งเสร็จกลับมาก็กินข้าวแล้วก็กลับกรุงเทพฯ...

 

กลับมาถามไอ้เปิลว่า ทำไมเงินไม่เข้า...มันก็บอกว่า "ก็กรูเอาใส่ซองไปอ่ะ ตอนส่ง" อ่อ ...ใส่ซองเหรอวะ อืม...มันคงถึงช้าอ่ะ...เฮ้อ !! ทำเอากรูลำบาก ...

 

นี่เดี๋ยวต้องไปทวงที่ทำงานเนี่ยว่าทำไมถึงยังไม่เข้า ...แมร่งบอกจะจัดการให้เข้าสิ้นเดือนมี.ค. อะไรวะ กรูไม่ยอมทำงานฟรีหรอกนะเว้ยยย..แมร่งเหนื่อย ใช้แรงงานเยี่ยงทาสแล้วยังให้เงินช้าอีก....

 

วันนี้ก็ค่อยยังชั่วแล้วเรื่องปวดหัวเนี่ย....แต่อ.จะให้กรูสอบมั๊ยว๊า...เฮ้อ ยิ่งคิดยิ่งกลุ้ม...

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

ปล1. วันที่ 8 เจอกันพี่เหมี่ยว แล้วจะเอาเงินไปคืน

ปล2. พรุ่งนี้ต้องไปทำงานที่ห้องสมุดแต่เช้าเลย นี่ 02.07 น. แล้วยังไม่นอนอีกกรู

ปล3. วันอังคารต้องรับศึกหนักเว้ยยย คุยกะอ.เรื่องสอบ

ปล4. เมื่อไหร่กรูจะหายปวดหัววะเนี่ย.....

ปล5. อย่าพูดถึงมันเด็ดขาด เพราะมันนั่งก้มหน้าอยู่ข้างตัวคุณ....ระวัง!!

ปล6. ถ้า Comment ไม่ได้ช่วยเข้าไปเม้นท์ใน Diary ด้วยครับ

        ----> http://miaomiao.storythai.com/

        ขอบคุณมากขอรับ เป็นพระคุณอย่างสูง..

 

 

 

 

ไฟดับ!!

 

ทำไงดี!!

 

เที่ยงนี้ต้องส่งงานให้ลูกค้าซะด้วย ซวยแล้ว!!!

 

 

ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด

 

ฟัก : "เฮ้ยยยยยยย"

เหมย : "เฮ้ยยยยยย"

ฟัก : "..."

เหมย : "..."

ฟัก : "เฮ้ยทำหอกไร"

เหมย : "เฮ้ยทำหอกไร"

ฟัก : "..."

เหมย : "..."

ฟัก : "กูต้องการความช่วยเหลือ"

เหมย : "กูต้องการความช่วยเหลือ"

ฟัก : "เฮ้ย ซีเรียสนะโว้ย"

เหมย : "เฮ้ย ซีเรียสนะโว้ย"

ฟัก : "สาดนี่"

เหมย : "สาดนี่"

ฟัก : "..."

เหมย : "..."

ฟัก : "..."

เหมย : "..."

ฟัก : "มึงเลิกเล่นเป็นเด็กเด็กได้แล้วไอ้มุกนี้"

เหมย : "มึงเลิกเล่นเป็นเด็กเด็กได้แล้วไอ้มุกนี้"

ฟัก : "ไม่เลิกใช่ไหม"

เหมย : "ไม่เลิกใช่ไหม"

ฟัก : "ได้"

เหมย : "ได้"

ฟัก : "กูชื่อเหมย จู๋สั้น ตูดบาน กินขี้เป็นอาหาร นิสัยเลว ชั่วสุดโคตรเลย"

เหมย : "..."

เหมย : "..."

เหมย : "หูยไอ้เวรนี่ เกินไปละนะ..."

ฟัก : "ยอมแล้วสิมึง 555"

เหมย : "..."

ฟัก : "..."

เหมย : "..."

เหมย : "มีไรว่ามา"

ฟัก : "มีไรว่ามา"

เหมย : "เอ๊า สาดนี่..."

ฟัก : "เอ๊า สาดนี่..."

เหมย : "งั้นกูวาง..."

ฟัก : "เฮ้ย เฮ้ย กูล้อเล่น แหม"

เหมย : "..."

ฟัก : "บ้านกูไฟดับ ต้องส่งงานเที่ยงนี้ จะไปทำงานบ้านมึงหน่อย"

เหมย : "เออ ก็มาดิ"

ฟัก : "เตรียมอาหาร เครื่องดื่ม ดนตรี นารี ฝาชี ไว้ให้พร้อมด้วยนะ"

เหมย : "..."

เหมย : "_วย"

เหมย : "ถึงเมื่อไหร่ก็โทรมา กูจะไปนอนต่อ"

 

 

แกร่ก...

 

 

ฟัก : "..."

 

 

 

ณ ห้องไอ้เหมยเพื่อนเลิฟ ...

 

 

11.30 นาฬิกา

 

ตะล่อก ต่อกแต่ก ตะล่อก ต่อกแต่ก

(เสียงพิมพ์ดีดนะ ไม่ใช่เสียงเดินไปซื้อไวไว)

 

ฟัก : "เหมยกูหิวน้ำ ขอน้ำกินหน่อย"

เหมย : "..."

เหมย : "ZZZ zzzZzzzZZ~"

เหมย : คร่อก ปุ้ด ปุ้ด งี้ด งี้ด ฟรี๊ ~ คร่อกกก ..."

ฟัก : "..."

ฟัก : (เดินไปเอาเองก็ได้วะ แม่ง)

 

...

 

...

 

 

โห ทำไมห้องมันรกงี้วะเนี่ย

เหมือนอยู่ในป่าดงดิบฮาลาบาลาก็ไม่ปาน

 

กรุ่บ แกร่บ กร่อบ แกร๊บ (เสียงเหยียบถุงมั่ง กล่องข้าวมั่ง เศษขนมมั่ง ตามพื้น)

 

แว่บบบบ~

 

 

...

 

 

เฮ้ย!

ไรแว่บแว่บวะ

 

...

 

แว่บบบบ~

 

...

 

เฮ้ย!

โผล่มาอีกทางละ

 

...

 

ผ่าง!!!

 

เช๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดโด้วว

 

หนูตัวบักเอ้บ วิ่งจ๊อกกิ้งอยู่มุมห้อง

 

กร๊าซซซซซ

 

ตัวเมียตัวผู้วะนั่น

 

...

 

(แล้วกรูจะสงสัยทำไมเนี้ยะ)

 

ช่างมัน ไม่ใช่บ้านกรู เจ้าของบ้านแม่มยังคาล์มดาวอยู่ได้เลย

เหมย : "ZZZZ zzzZzzzZZ~"

เหมย : คร่อก ปุ้ด ปุ้ด งี้ด งี้ด ฟรี๊ ~ คร้อกกกก ... "

ฟัก : "..."

 

...

 

 

แอ๊ดดด...

(เสียงเปิดตู้เย็นสไตล์เพื่อชีวิต(ตู้เก่าบรรลัย กินน้ำในตู้นี้คงบาดทะยักแดกตาย โดยอัตโนฯ))

 

ผ่าง! ดึ๋ง~

 

แว้กก ~

 

ฟัก : "..."

ฟัก : "ไอ้เหมย !!! พ่อมึงสอนให้เก็บตุ๊กตายางไว้ในตู้เย็นเหรอไอ้เวร !!!"

 

เหมย : "คร่อก ปุ้ด ปุ้ด แปร่ด แง้ด แง้ดด ฟรี๊ ~~~~ ZZzzZZ"

 

ฟัก : "..." (โอ้ยย สติจะแตก กว่าจะได้น้ำแดกนี่มันช่างยากเย็นจริงโว๊ย)

 

 

....

...

..

.

 

11.40 นาฬิกา

(ใช้เวลาสิบนาทีในการเดินไปเอาน้ำมากิน คิดดู ต้องเดินย่องย่อง กลัวอะไรจะบาดตีน กลัวหนูกัด กลัวตุ๊กตายางข่มขืน สุดแสนจะกังวลต่าง ๆ นานา)

 

...

...

 

ตะล่อก ต่อกแต่ก ตะล่อก ต่อกแต่ก (กลับมาพิมพ์งานต่อ)

 

...

...

 

ตะล่อก แต่ก ตะแล่กต๊อก ตีอกต๊อย ต๊อยต๊อย แต่กแต่ก ...

 

แว่บบบ~~

 

เอ๊ะ ...

อะไรแว่บแว่บที่มุมห้อง

 

...

 

ไม่เห็นมีอะไรนี่หว่า ...

 

ตะล่อก ต่อกแต่ก ตะล่อก ต่อกแต่ก (หันมาพิมพ์งานต่อ)

 

แว่บบบบบบบบ~

 

...

 

เอ๊ะ !! อะไรแว่บแว่บอีกวะ

 

หันไปมอง ...

 

โอ้วววว อีหนูน้อยตัวเดิม

(หรือตัวใหม่?...)

ยืนจังก้าอยู่บนกล่องข้าวไอ้เหมยแดกเหลือไว้ ไม่ยอมทิ้ง ที่มุมห้อง ...

 

ระทึกโคตร ระทึกมาก

ระทึกสาด ระทึกสุดสุด

 

เพราะกล่องข้าวกล่องนั้นอยู่บนหัวนอนไอ้เหมย ...

ติดกัวหัวมันไม่เกินสามมิล

 

ปึ้ง! (ผมทุบโต๊ะ)

 

แว่บบ ~ (อีหนูน้อยวิ่งหลบหายไปข้างตู้ ...)

 

ตะล่อก ต่อกแต๊ก (พิมพ์งานต่อ)

 

....

...

..

.

 

แว่บบบ ~

 

...

...

เฮ้ยยย เอาอีกละ ทำงานไปก็เหล่มองไป แว่บไปแว่บมา รำคาญจริงโว้ยยยย

 

ปึ้ง ! (ทุบโต๊ะ)

แว่บ ~ (หลบ)

 

แว่บ ~ (ออกมาแดกข้าวกล่องต่อ)

 

ปึ้ง ! (ทุบโต๊ะ)

แว่บ ~ (หลบ)

 

แว่บ ~ (ออกมาแดกข้าวกล่องต่อ)

 

ปึ้ง ! (ทุบโต๊ะ)

แว่บ ~ (หลบ)

 

แว่บ ~ (ออกมาแดกข้าวกล่องต่อ)

 

ปึ้ง ! (ทุบโต๊ะ)

แว่บ ~ (หลบ)

 

แว่บ ~ (ออกมาแดกข้าวกล่องต่อ)

 

ปึ้ง ! (ทุบโต๊ะ)

แว่บ ~ (หลบ)

 

แว่บ ~ (ออกมาแดกข้าวกล่องต่อ)

 

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย

คนจะใช้ความคิดดดดดดดด

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

 

ตึง ตึง ตึง !!!

(เสียงผมเดินกระแทกเท้า ไปคว้าข้าวกล่องที่หัวไอ้เหมย)

 

...

 

 

ทิ้งแม่งเลย นี่แน่ะ !!!

 

(เขวี้ยงใส่ถังขยะ ตูมม!)

 

.

.

.

 

ตะล่อกต่อกแต่ก แต่ก แต่ก (หันมาพิมพ์งานต่อ...)

...

 

แว่บบบบบ~

 

ออกมาอีกเหรอมรึงง

 

กร๊ากกกกกก หาข้าวไม่เจอล่ะซี้ โสน้าหน้า กร้ากกกกก.

...

..

.

 

เอ๊ะ!?

ทำไมมันเงียบ

 

มีแวบออก แต่ไม่มีแว่บเข้าเว้ย คราวนี้

 

(ผมเริ่มหันไปมอง)

 

อีหนูน้อยตัวเดิมยืนจังก้าอยู่บนหน้าผากไอ้เหมย

 

ด้วยความแค้นเปี่ยมล้นในดวงจิต

 

ยิ้มแยกเขี้ยวเห็นฟันหนูสองซี่ชัดเจน

...

...

 

ตามองตา สายตามาจ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่านนนนหัวจายยยย

 

ผมหัวเราะก๊ากก สะใจ สะเหร่อจริงจิรงมรึ้งงง ออกมาหาข้าวไม่เจอไปให้ไกล ๆ ตีนเลย ไป๊

 

กรูจะรีบทำงาน เสียสมาธิมานั่งดูมรึงแว้บไปแว้บมา อีกนูเวร

 

.

.

.

.

.

 

อีหนูน้อยตัวเดิมเริ่มเคลื่อนตัวมาที่จมูกไอ้เหมย ...

 

...

 

ปากไอ้เหมย ...

 

...

 

พุงไอ้เหมย ...

 

จรี๊ดดดดด จรี๊ดดดดดด ~~~~~~

จรี๊ดดดดด จรี๊ดดดดดด พรั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

แล้วมันก็ตัดสินใจวิ่งสุดตีน พุ่งมาหาผม !!!

 

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

ตรงดิ่งมาหาจนผมตั้งตัวไม่ทัน !!!

 

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

มันไต่ขาขึ้นมาแล้ว อ้ากกกกกก เช๊ดดดด เช๊ดดดดด

กลัวกลัว หยะแหยง อ้ากกกกก

มันเข้าไปในกางเกงแล้ว อ้ากกกกก

 

อ้ากกกกกกกก

 

จู๋กรู จู๋กรู อ้ากกกกกกก

 

สูญพันธุ์แน่กรู อ้ากกกกกกก

 

อย่าทำไรกูเลย !!!

อย่าทำไรกูเลย !!!

กรูยอมแล้ววววววววว

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกก กกกกกกกกก

อ๊ากกกกกกกกกกกกก กกกกกกกกก

 

12.00 นาฬิกา

 

แม่ : "ฟ้ากกกก ตื่นได้แล้วลูกกกกก นัดลูกค้าส่งงานเที่ยงไม่ใช่เหรอเรา"

ฟัก : "..." (งัวเงีย งัวเงีย)

ฟัก : "แว้กกกกกกกกกก อย่ากัดกู อย่าทำกู อ้ากกกกก"

(เอามือคลำจู๋ อ้าว เฮ้ย ไม่เห็นมีวี่แววอีหนูกามิกาเซ่ตนนั้น สักกะต๊อย)

 

อ๊ากกกกกกก

 

กูฝัน .... ....

 

 

 

 

 

ปัจฉิมลิขิต 1 มุกนี้ใช้กี่ปีกี่ชาติก็หลอกคนอ่านได้ชะงัดนัก 555

 

ปัจฉิมลิขิต 2

 

ตรู๊ด ตรู๊ด ...

 

ฟัก : "โหล ครับ"

เหมย : "ไอ้ฟัก เอาตุ๊กตายางกูคืนมา..."

ฟัก : "..."

ฟัก : " เฮ้ย กูไม่ได้เอาไป! "

เหมย : "อย่าเนียนไอ้สาด"

ฟัก : "กูเปล่าจริงจริง"

 

(เริ่มหันไปมองข้างข้างเตียงด้านล่าง)

 

...

...

...

...

...

...

 

ผ่าง !!!~

 

ตุ๊กตายางน้องพรหล้า นอนหลับตาพริ้มอยู่ !!!

 

 

 

.........

 

 

 

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

ไม่จริ๊งงงงงง กรูไม่เชื่อ

 

ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

กูฝัน ?!?!!!?

 

 

จะเล่าเหตุการณ์หนึ่งให้ฟัง

เป็นการโจรกรรมข้อมูลข้อสอบสุดเพี้ยนของนักศึกษา ระดับ Master ของสถาบันแห่งหนึ่งในโลกนี้

 

ตอนนั้นเราอาศัยอยู่ในแล็บเดียวกัน แล็บที่เราพักอยู่ชั้น 10 ห้องพักอาจารย์อยู่ชั้น 9

 

มีวิชาหนึ่งที่ยากมาก ยากสาดสาดเลย

ตามประวัติศาสตร์ไม่เคยมีใครผ่านในคอร์สเดียว โดยมี ดร.ผู้รับผิดชอบวิชานี้ชื่อ Smith... คงไม่ต้องบอกว่า Smith เป็นคนยังไง หรอกนะ ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

 

วันหนึ่งในเดือนตุลาคม ก็มาถึง ... เวลา Final ของเทอม

 

ก่อนหน้านั้นหนึ่งวัน ...

20.00 : ผมนั่งดื่มอยู่ที่ผับแห่งหนึ่งละแวกมหาลัย วางแผนเอาชีวิตรอดในนวันพรุ่งนี้ กับเพื่อนอีกสองคนเพื่อสรุปแผนการโจรกรรมข้อมูล ส่วนที่เหลือก็อยู่ที่แล็บ รอฟังคำสั่ง ปัญหาคือ Smith ไม่เก็บข้อสอบไว้ในเครื่อง แต่เก็บติดตัวไว้ แต่อย่างไงก็ตาม Smith ต้องมาเปิดเครื่องในวันพรุ่งนี้ เพื่อพิมพ์เอกสารข้อสอบต้นฉบับอย่างแน่นอน

 

สรุปว่าต้องมีพากเราคนหนึ่งเป็นหน่วยกล้าตายเข้าไปวางโปรแกรมสอบแนมเพื่อจับตาดูการทำงานของ Smith ในตอนเช้า ...

 

เบียร์หมดไป 2 หลอดกว่าจะสรุปกันได้ ...

 

21.00 : พวกเราตัดสินใจส่งไอ้ P ที่เข้าออกห้องพักอาจารย์บ่อยบ่อย ทำเนียน เข้าไปเพื่อเปิดเครื่อง Dr.Smith แล้วทำการวาง Trojan

 

21.05 : Dr.Susan เดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์ พบไอ้ P นั่งอยู่ที่เครื่อง Dr.Smith ไอ้ P รีบลุกเดินไปที่ตู้เย็นแล้วบอกว่า "เข้ามาเอาหมูหยองครับ พอดีเพื่อนหิว ดึกแล้วไม่มีอะไรกิน" Susan เชื่อ (กรูจะบ้า ...)

 

21.10 : Susan ออกไปจากห้อง ไอ้ P ยังทำท่าควานหาหมูหยองอยู่ที่ตู้เย็น พอ Susan ออกไปชัวร์ มันก็ปฎิบัติการต่อ ...

 

21.15 : Jane ซึ่งเป็น Trainee ของ Dr.Susan เข้ามาในห้องอีก ไอ้ P นั่งทำเฉยอยู่ที่เครื่อง Smith ...Jane ถาม P ทำอะไรอยู่น่ะ? P ตอบไม่มองหน้า บอกว่า "Smith ให้ช่วยดูคอมพิมเตอร์ คอมพิวเตอร์มีปัญหานิดหน่อย" ไอ้ P แอบเหงื่อแตกที่ตูด 2 เม็ด (มันบอก)

 

21.20 : Jane ออกไปแล้ว ไอ้ P ยังนั่งลงโปรแกรมอยู่ เหงื่อเริ่มแตกที่ตูด 4 เม็ด (มันบอก)

 

21.25 : ผ่านปฎิบัติการไป 25 นาที ผมก็ตัดสินใจโทรหาไอ้ P

 

ตรู้ด ตรู้ด ตรู้ด ... เสียงปลายสายรับ สำเนียงหอบหอบ

 

"ไอ้ P ลงโปรแกรมเสร็จหรือยัง" ผมถาม

"ยังเลยหวะ เชี่ยเอ้ย" P ตอบ

"ทำไมวะ" ผมซัก

"กูเอา Trojan มาผิดตัว..."

"มึงเอาอะไรมา?"

"กูเอาของ linux มา"

"แล้วเครื่อง Smith เป็นอะไร?"

"Windows..."

"............."

ผมกล่าววางสายด้วยคำว่า "ไอ้สาดดดดดดดดดดดดดดดด ให้ไว ขึ้นไปเอาโปรแกรมมาใหม่ ด่วนนนน" ... ไอ้ P รับคำ

 

21.45 : ไอ้ P กลับมาใหม่ที่ห้องพักอาจารย์ ทำการลงโปรแกรมอย่างไง ผ่านไปด้วยดีภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

 

รวมเวลาปฎิบัติการ เกือบชั่วโมง จากที่ประเมินไว้ 20 นาที อย่างมาก

เฮ้อออ...

 

ที่เหลือก็รอเวลาเข้าให้ Smith มาเปิดคอม Preview ข้อสอบ ช่วงนั้นเป็นนาทีของเรา

 

ผมเมาปลิ้นกลับแล็บ นอนหลับเป็นตาย ...

 

จำอะไรไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่า ช่วงเข้ามีเสียงเอะอะแถวโต๊ะทำงานมองเห็นลางลาง ว่าเป็นไอ้ P กับเพื่อนอีกสองคนกำลังมุงจอคอม ได้ยินเสียงบอก เฮ้ย เฮ้ย Smith มาแล้ว

 

ขณะนี้พวกเรากำลังมองจอคอมของไอ้ P ทะลุผ่านไปยังเครื่องของ Smith ได้ ด้วยความสามารถของ Trojan ที่นำไปวางเมื่อคืน

 

และก็อีกนั่นแหละ ท่าทางจะเป็นไอ้ P ที่นั่งมอนิเตอร์ดูเครื่อง Smith ตั้งแต่เมื่อย่ำรุ่ง จน Smith มาเปิดเครื่องในตอนเช้า

 

Smith เปิดไฟล์ข้อสอบแล้ว !!!

ไอ้ P ร้องลั่น ...

คาดว่าพวกเราคงจะได้เห็นข้อสอบกันล่ะนะ สบายใจได้

 

ทำไงดีวะ!? จะก๊อบข้อสอบทำไง ทำไง ทำไง ทำไง ไอ้ P ยังร้องไม่เลิก เห็นมันทำท่าหากระดาษมาจดยิกยิก ... ผมนึกในใจ ข้อสอบมันตั้งหลายหน้าไม่ใช่เหรอวะ Smith เปิดไฟล์แป๊บเดียว มึงจะจดทันทีได้ไง ...

 

ไอ้ P และเพื่อน ๆ ล่กถึงขีดสุด ...

 

ผมลุกเดินเซ เซ ไปที่กลุ่มเพื่อน

 

แล้วกดปุ่ม Prt Sc (Print Screen)

เพื่อทำการบันทึกข้อมูลบนหน้าจอทั้งหมดไว้

เปิด Photoshop เลือก Niw แล้ว Ctrl+v

เพื่อทำสำเนาลงมาใส่ในไฟล์เอกสารใหม่

 

 

พวกไอ้ P ร้อง โอ้วววววววววววววว~

 

แล้วผมก็เดินกลับไปหลับต่อ

 

...

...

.

 

10.00 : ผมลุกขึ้นมาอาบน้ำ แต่งตัวเตรียมเข้าห้องสอบ เอกสารข้อสอบที่ได้กันมา วางอยู่บนโต๊ะผม เหมือนที่เพื่อนคนอื่นก็ได้กัน ผมอ่านและจดจำอย่างดี ทั้งที่สมองยังมึน ๆ

 

...

...

 

พวกเราทั้งหมดผ่านวิชานี้ไปได้ด้วย A+ (มีไหมเนี่ย 555 A ก็พอ)

 

...

แต่ภารกิจยังไม่จบสิ้น คืนนี้เราต้องไปถอน Trojan ออกจากเครื่อง Smith กันอีก เพราะพรุ่งนี้เป็นวัน Computer Cleaning สุดสัปดาห์ และถ้าหาก Smith รู้ว่าเครื่องของตัวเองมี Trojan อยู่ในเครื่อง ... A ของพวกเราก็คงหลุดลอยไป พร้อมกับการเริ่มต้นการสอบครั้งใหม่

 

...

...

.

 

21.00 : ไอ้ P นั่งอยู่หน้าเครื่อง Smith เพื่อ uninstall trojan ... Susan เดินเข้ามา ไอ้ P ลุกขึ้นไปที่ตู้เย็น บอกวว่ามาเอาหมูหยอง ... (กูถามจริงเหอะมึงมีอยู่มุกเดียวเหรอไงวะ 555)

 

21.05 : ไอ้ P แจ้นออกจากห้องพักอาจารย์พร้อมเหงื่อแตกที่ตูด 3 เม็ด (มันบอก)

 

ภารกิจเสร็จสิ้น ...

 

...

 

คืนวันแสนสนุกสมัยเรียนยังไม่จางไป

 

ผ่านมาหลายปี ...

 

เพื่อนทุกคนเรียนจบ แยกย้ายกันไป

 

หลายคนเรียนต่อ และกำลังจะเป็น Dr. จบใหม่ รวมถึงไอ้ P ด้วย

 

ส่วนกูยังเป็นดีไซน์เน่อไส้แห้งอยู่บ้าน ...

 

แต่ยังไงก็คิดถึงเพื่อน ไม่ว่ามึงจะเป็นโคตรพ่อปริญญาเอกมึงก็เพื่อนกู ...

 

...

 

แล้วก็อย่าลืม Prt Sc ที่ช่วยชีวิตพวกมึงไว้ล่ะ

 

ไอ้ด๊อกเต้อติงต๊องทั้งหลาย ...

 

 

 

ปัจฉิมลิขิต พวกมึง ที่จบไปแล้วเป็นอาจารย์น่ะ ระวังลูกศิษย์แสบแสบอย่างพวกมึงไว้บ้างนะ กรรมมันจะตามทัน 55555555555555555